Donnerstag, 19. Mai 2016


آزاد شدن: ساختن انجمنهای دموکراتیک خود مختار/اوتونوم محله ها
 نوشته رفیق : جیمز هرود
Getting Free
Creating Association of Democratic 
Autonomous Neighborhoods
James Herod
این کتاب را بزبان انگلیسی میتوانید در سایت ذیل بخوانید
http://www.jamesherod.info 
*********************
ترجمه از : پیمان پایدار
==========================


قسمت 35م از فصل هفتم
Break Free from Schooling
خود را از مدرسه رفتن رها کنید



حداقل، برای نمره اهميت قائل نشويد. فقط با درس خواندن حداقل مورد نیاز برای گرفتن صرف نمره قبولی کوشا باشید تا بلکه سالهای تحصيل اجباری که دولت موظف می داند به پايان رسند. نمره گيری در سيستم مدارس شبيه سيستم مزد گيری درون کارخانه است که به جای همبستگی موجب رقابت در بين ما ميشود، و ما را گمراه ميکند تا بلکه برای تائيد گيری از مسئولين دست به تلاش و تکاپو بزنیم . يک شيوه برخورد است که بعدها در محل کار خدمت بزرگی به سرمايه داری ميکند .



  بیشتر،ما میبایست مدرسه را هر چه زودتر ترک کنیم. مدرسه اجباری در اکثر ايالت ها در سن 16 سالگي تمام ميشود. درآن وقت است که ميبايستي مدرسه را ترک تحصيل کنیم . برای بیش از يک قرن و نيم ، این ايده برای طبقه کارگر خريداری داشت که آموزش و پرورش راه بهبود زندگیمان است، یا اگر نه برای خودمان، حداقل برای بچه هايمان. اين برای عده ای در کشورهای مرکز برای مدتی کارايی  داشت. اما حتی در اوج رونق خودش، هميشه مبالغه شده بود زيرا سير فرازين يا تحرک فراسوی با محدوديت های ساختاری روبرو ميباشد (به ديگر سخن, فقط تعداد مشخصی از کار در سطوح بالا موجود ميباشد). آموزش در مدارس آمریکا دارای ارزش آزاديبخش کمی هستند . به جای آن، تبديل شده به نهادی کليدی برای بی تحرکی / پاسيو نگاه داشتن و شستشو کردن مغز طبقه کارگر. به آنها درس اطاعت, وقت شناسي، و بی عملی ( پاسيو بودن) ميدهد. ابزاری است انضباطی  که خود مختاری, کنجکاوی، خود انگيختگي , نو آوری، و خلاقيت را نابود ميکند. به استمرار ارزش های طبقه حاکم و دیدگاه هایشان دامن میزند. چشم بند بر روی افراد جامعه ميگذارد(بزبانی دیگر فقط به اندازه چهار انگشت جلوی چشم را ديدن-م)، و ساختار هرمی و طبقه بندی را تقويت ميکند. احمقانه است که بطور اختياری وارد چنين سيستمي شد.


رفتن به دانشگاه، بنابراین، بنظرنمی آید باهوش ترین کاری باشد که میشود انجام داد. هیچ کس شما را مجبور نمیکند، بنابراین فرض نکنید که باید انجامش دهید. از این سالها میتوان با مزیتهای بهتری در جای دیگر استفاده کرد. بنظرعاقلانه نمی آید که به طور داوطلبانه به اربابان دو، چهار یا هشت سال از عمرتان را بدهید که روی مخ شما کار کنند. با این ایده اغوا نشوید که با گرفتن مدرک شما خود را بهتر میکنید، یا شما به چیزی دست می یابید و موفق هستید . موفقیت ربطی
به گرفتن مدرک از دانشگاه ندارد (که به نوبه خود توسط دولت گواهی میشود). این ممکن است که تعریف حاکمیت از موفقیت باشد، اما ایده ما نیست.


يکبار يک دوستی را ديدم که از فرط خوشحالی دريافت نهائی مدرک دکترا زد زير گريه ! اين نشاندهنده چگونگی نفوذ عميق ارزشهای سرمايه داری بدرون شخصيت هايمان ميباشد . حقيقت است که اين در ضمن يک موفقيت شخصی ،علی رغم مشکلات و سختی های زياد، بوده است .معهذا، نشاندهنده اين است که با دريافت مهر تائيد از دولت به اين اعتقاد رسيده ايم که ما انسانهای بهتر و فاضلی (مهذبی) هستيم. ايده کسب مدرک به تمام معنی ارتجاعی است. دنبال مدارک رفتن، خواهان دريافت گواهينامه(جواز) از طرف دولت شدن، شرم آورست.

آنها اين سيستم گواهینامه را به ساختار کاری مرتبط کرده اند. مدارس اردوگاه پرورش و مراکز غربالگری برای جهان کمپانی های (سرمايه دارها ) ست. اگر شما تحمل دوازده،16 ،و يا حتی 20 سال تحصيل را داريد، شايد آنقدرها هم بقيه عمرتان را به عنوان پروفسور، مديرعامل، بانکدار، وکيل ، و يا کشيش بد نگذرانيد . حتی برای کارهای روزمره طبقه کارگر در ادارات، مدارس مراکز غربالگری است .اگر شما نتوانيد انضباط مدرسه را بپذيريد، حاکميت اداری را نيز تحمل نخواهيد توانست. اگر شما تحمل نمره گرفتن را ندارید، سرزنش، سازمانده، تنبيه ، یا توهين شدن  در مدرسه را تحمل نخواهید کرد، همين ها را در محيط کار نيز پذيرا نخواهيد شد .

 اگر ما برای بقا يافتن در بازار کار بدون برو برگرد نياز به گرفتن مدرک داريم، نميبايستی بهرحال مفتخر به "دريافت مدرک" باشيم. مدارک را ميبايستی همانند ماليات، به خدمت نظام رفتن، وظيفه شرکت در هيئت منصفه(ژوری)،يا آزمايش مواد مخدر نگاه کرد : قوانين شاق تحميل شده از طرف دولت، چيزی که ميبايستی هر جا که شد از آن اجتناب ورزيد و يا جائی که نميشود به حداقل رساند.



شايد برای اين نصيحت کمی دير با
شد: سرمايه داران خود دارند مدارس  و به اصطلاح آموزش و پرورش دولتی را را ترک میکنند چرا که آنها ديگر نياز زيادی به کارگران تحصيل کرده ندارند. آنها کاملا خوشحال خواهند شد که میلیونها یا حتی ميلياردها انسان در نادانی غرق شوند. مردم اينجوری ضعيف ترند . پس نفی دانشگاه از طرف ما ميبايستی شديدا با اراده ای آهنين برای کسب معرفت، مهارت ، و تبديل شدن به انسانهائی با تحصيلات عالی توام باشد.


 اما ما اینکار را نمیتوانیم با رفتن به دانشگاه انجام دهیم . ما میبایست اینکار را توسط خودمان ، با دوستان، همسایه ها، و رفقایمان انجام دهیم . ترک دانشگاه  به معنی کنار گذاشتن فراگيری علم ودانش نميباشد; بدين معنی است که ما میبایست به گونه ای فعال مسئوليت آموزش و پرورش خويش را بدست گيريم . ما باید درگیر آموزش فشرده خود باشیم : دنبال افراد با مطالعه در جنبشهای مخالف بگرديم و از آنها بخواهيم که ليست مطالعاتی برايمان تدارک ببينند، سمينارها ترتيب دهید، يا برای جمع سخنرانی بکنید; گروه های مطالعاتی تشکيل دهيد; به خواندن و مطالعه پيگير دست بزنيد; نشريات آلترناتيو بخوانيد; به ديدن ويدئو و کاست هايی که توسط راديکالها تهيه شده گوش دهيد. اين کارها با صرفه جوئی در وقت و انرژی از تحصيل در دانشگاه ميتوانند انجام گيرند.

  طبعا، اين تا حدی کشش دارد. اگر شما ميخواهيد زيست شناس دريائی، و يا جراح مغز شويد، احتمالا ميبايستی به دانشگاه برويد. اما حتی در اينجا، راههائی زیادی ميتوان يافت که بخشا خود را از سيستم تحصيل رسمی آزاد و رها گرداند. برای ثبوت کاردانی و لياقت، اغلب راههايی مستقل از مدارک دانشگاهی بمانند امتحانات و يا تجربه کاری عملی موجود ميباشند. برای بعضی  مهارت ها، مثل نجاری، شما ميتوانيد به آموزشگاه پيش آموزی برويد(که وقت کمتری ميطلبد) يا به شاگردی بپردازيد.

نکته اساسی اين است که ما ديگر به دانشگاه  به عنوان مکانی که ميتوان آموزش ديد نگاه نکنيم. حجم بزرگی از مطالبی که در آنجا ملزم به فراگيری اش هستيم برای سلامتی و بهزيستی ما زيان آور ميباشند. حتی مواد درسی صرفا تکنيکی مملو از تعصبات و ارزش های طبقه حاکم ميباشند. با طرد دانشگاه ما خود را از اين تصور باطل رها خواهيم کرد، خود را آزاد می کنيم تا شروع به کسب آنگونه معرفتی کنيم که برای نابودی سرمايه داری لازم ميباشد، خودمان را نجات بخشيم، کره زمين را، و حقیقتا "آزادی و عدالت را برای همگان" برقرار سازيم. 


یک اخطار. بدیهی است، رهایی از تحصیل دانشگاهی نمی تواند قانونی سفت و سخت و سریع برای همه باشد. ما باید در اینمورد هوشمند باشیم و از قضاوت خوب استفاده کنیم، بر اساس مورد به مورد. برای برخی افراد، در برخی شرایط، در برخی از کشورها، رفتن به دانشگاه ممکن است کاری هوشمندانه باشد.

Montag, 16. Mai 2016


آزاد شدن: ساختن انجمنهای دموکراتیک خود مختار/اوتونوم محله ها
 نوشته رفیق : جیمز هرود
Getting Free
Creating Association of Democratic 
Autonomous Neighborhoods
James Herod
این کتاب را بزبان انگلیسی میتوانید در سایت ذیل بخوانید
http://www.jamesherod.info 
*********************
ترجمه از : پیمان پایدار
==========================


قسمت 32م از فصل هفتم
Reject Robert's Rule of Order
نفی کنید مقررات نوشته شده رابرت را


مقررات سفارشی رابرت، که توسط سرتیپ بازنشسته ارتش در سال  1876 نوشته شده، عمیقا در فرهنگ عامه ایالات متحده آمریکا جا افتاده ، تا آن حدی که 
که اغلب به طور خودکار به عنوان آیه های کتاب مقدس برای چگونه رفتار کردن در جلسات  بکار برده میشود. آنها مانند قانون خارجی ،از بالا بر ما تحمیل میشود. مردم فراموش میکنند که آنها میتوانند هر قانونی را که مایل باشند برای جلساتشان بنویسند، یا هیچ قانونی نداشته باشند. قوانین رابرت بیش از حد به رئیس جلسه قدرت میدهد. آنها مانورهای پارلمانی را تشویق میکنند. قوانینی خفقان آور و سفت و سختی هستند، و به راحتی میتوانند بگونه ماهرانه برای شکست اراده جمعی استفاده  شوند. ما نیاز به اختراع روالی انعطاف پذیرتر، دموکراتیک، و کمتر متمرکز برای سازماندهی جمعی انجمن هایمان داریم- روشهائی که اجازه دهند برای هرج و مرج بیشتر، خودانگیختانه ، وقفه، صحبت کردن خارج از نوبت، رای های سریع، بحث و استدلال ، و رویه گزینه های مختلف برای موارد مورد بحث . قطعا زمان آن رسیده که قوانین سفارشی رابرت را خارج از دستور بدانیم .

=================

قسمت 33م از فصل هفتم
Do Not Deposit Your Money in Corporate Banks

پولهای خود را در شرکتهای سرمایه گذاری / بانکها  واريز نکنيد

 به جای آن ، بدنبال بانک تعاونی بگرديد. اگردر نزديکی تان وجود ندارد ، دست بکار تاسيس آن شويد. در حال حاضر کاملا قانونی ست.( اگر گرايش به گسترش آن زياد شود ، به احتمال قوی جلوی بانکهای تعاونی غير انتفاعی , توسط گذراندن قانونی , گرفته خواهد شد.) بانکهای سرمايه داران از اندوخته های ما برای هر چه قوی تر کردن قدرت جهانی خويش و ضعيف تر کردن دنيای کومونيته های مستقل استفاده ميکنند. حقيقتا احمقانه ست که ما بطور اختياری درآمد هفتگی امان را به آنها دهيم که عليه خود ما استفاده کنند( تازه پول هم بهشون ميدهيم که اينکار رو بکنند).

=================


قسمت 34م از فصل هفتم
Try Not to Fall into Debt
سعی کنید بدهی بالا نياوريد

بدهی شخصی
، هر چند گاهی اوقات قضيه مرگ و زندگی در ميان باشد، و بالنتیجه ضروری، یکی از راههائی ست که سرمايه داران اختراع کرده تا بلکه بتوانند ما را به يوغ بردگی جهان خويش در آورند. شديدا کارائی دارد. سرمايه داران در شرايط کنونی به بار سنگين اين کوه بدهی وابسته هستند. حقيقتا به آنها صدمه خواهد خورد اگر مردم شروع به صرف نظر کردن از آن بکنند. بدهی داشتن ما را به کار سخت و مداوم کشانده، و به ترس از دست دادن کارمان واميدارد, انعطاف پذيری مان را کمتر، و در نهايت ما را اندوهگين ميکند. اشتباه بزرگیست که داوطلبانه به حاکمان اين اهرم نفوذ را بر روی زندگی مان بدهيم.

Samstag, 14. Mai 2016


آزاد شدن: ساختن انجمنهای دموکراتیک خود مختار/اوتونوم محله ها
 نوشته رفیق : جیمز هرود
Getting Free
Creating Association of Democratic 
Autonomous Neighborhoods
James Herod
این کتاب را بزبان انگلیسی میتوانید در سایت ذیل بخوانید
http://www.jamesherod.info 
*********************
ترجمه از : پیمان پایدار
==========================


قسمت 30م از فصل هفتم
Don't Join the Military or Become a Cop
به عضویت در ارتش تن ندهید یا پلیس نشوید

 بیشتر مزدوران/نوکران طبقه حاکمه (به عنوان مثال، مدیران، قضات، سیاستمداران، و وکلا ) از اقشار ثروتمندتر طبقه متوسط گرفته شده اند (و تعداد کمی نیز ازخود طبقه حاکم ) و بقیه از اقشار طبقه کارگر هستند که با دقت انتخاب شده اند (يعنى، از طریق سیستم آموزشی فیلتر شده اند). در مورد پلیس ها و سربازان، با این حال، اقشار طبقه کارگر مستقیما به صفوف ضربت (ارتش) وارد شده و از آنان برای دفاع از نظم سرمایه داری استفاده می شود. مشکل اینجاست که برای افراد بی بضاعت، ارتش به نظر یک جای مناسب و بدرد بخوری می آید، و کار پلیسی شغل  پر درآمدیست و از این رو بسیار با ارزش. با این حال، جنبش مخالفان میبایست سعی کند، تا آنجا که ممکن است ، با جلوگیری استخدام شدن در این مشاغل کوشا باشد. هیچ شانسی وجود ندارد که ما هرگز بتوانیم  جلوگیری کنیم که سرمايه داران بقدر  کافی سرباز جذب کنند. اما کاری که می توانیم انجام دهیم خوار شمردن تعهد اینگونه مشاغل  است، از طریق تمسخر، بی فضیلت انگاشتن، و منزوی گردیدن ، تا هر کسی که میخواهد ثبت نام کند برایش کاملا واضح باشد که کاری نادرست انجام می دهد ، خیانت به کومونیته شان است ، وعبور کردن به صفوف دشمن شمرده میشود.

=====================

قسمت 31م از فصل هفتم 
Do Not Become a Boss
به جرگه رئسا در نیاید 

ريشه های عميق جاه طلبی برای ترفیع یافتن در سلسله مراتب  جهان سرمايه داری برای کومونيته (جامعه) ،  برابری ، و آزادی خرد کننده است. به سرمایه داری خدمت والائی کرده، اما با نابودی طبقه متوسط , سطوح میانی مديريت در سالهای اخير کمتر گرديده است. در هر صورت ترفيع مقام هيچگاه بيشتر برای چند نفر نبوده (اگر نسبی صحبت کنيم ,اما مطلقا هنوز تعداد زيادی هستند). هر چند، برايشان گران تمام ميشود. در مقابل داشتن زندگی نسبتا راحت در حيطه مادی (اينکه از لحاظ کيفی زندگی بهتری باشد شک هست) اين افراد روان خود را به سرمايه داران فروخته, منافع شخصی شان آنها را به دفاع از سيستم ميکشاند, نقطه نظرات حاکمان را پذيرفته, قواعد سرمايه دارانه را اعمال ميکنند، و در حقيقت به مجری(پلیس) انباشت گران سرمايه تبدیل میشوند . برای کارگرانی که حتی آرزوی ترفيع نداشته، و پیشنهاد پیوستن به صفوف مديريت را طرد میکنند ، باعث تضعيف پيوند استراتژيک در سيستم شده و به قابليت سودآوری کمپانی جدا آسيب ميرسانند. همینکه تعداد بيشتری از کارگران اين شيوه برخورد را اتخاذ کنند, اين خود تبديل به ارزشهائی ميشود که مخالف روئسا ميباشد. طبعا بهائی برای آن پرداخت ميشود همچون از دست دادن درآمد. اما آيا در بیشتر موارد اين هزينه ها غير قابل تحمل خواهند بود، بخصوص اگر وقت و انرژی را بتوان به سمت و سوی تشکيل انجمن های مستقل که بيش از اين سيستم برده داری کارمزدی/نظام دستمزد را تضعيف ميگرداند هدايت کرد؟